Inzicht Zen denken

Dagboek van een week zonder haast

een week zonder haast

De afgelopen weken merkte ik dat er langzaam meer haast in mijn leven sloop. Daarom besloot ik een haastvrije week in te lassen. Mijn dagboek van deze dagen zonder gehaast en geraas, lees je hier. 

Maandag – mierenhoop

Gisteravond zette ik mijn wekker een kwartier vroeger dan normaal, toch stap ik vandaag geen minuut eerder uit bed. Later zelfs. Als ik het bekende deuntje van mijn wekker hoor, denk ik geen seconde aan mijn haastvrije week. Eenmaal op het station valt het me meer dan anders op hoe gestrest iedereen is. Het lijkt wel een mierenhoop. De trein heeft ook geen haast vandaag en rijdt tien minuten later binnen. Normaal zou ik nu sneller fietsen om de tijd in te halen, maar vandaag niet. Op mijn werk pas ik mijn tempo iets aan. Ik loop langzamer als ik een kop thee haal en gun mezelf de tijd om even uit het raam te staren. Er staat een prachtige boom die op één tak na al zijn bladeren heeft verloren. Misschien had ik die normaal niet gezien.

Dat haast niet van de één op andere dag uit mijn systeem is, merk ik als ik ’s middags met een collega naar het station fiets. Hij fietst op zijn dooie gemakje. Als ik voorstel om even door te trappen om de trein te halen, haalt hij onverschillig zijn schouders op. Even later vertelt deze relaxte collega dat hij lang geleden gestopt is met haasten. Het leverde hem namelijk niets op. Een mindset waar ik van kan leren.

Dinsdag – perspectief

Vandaag lukt het wel om eerder op te staan. Het scheelt maar tien minuten, maar voor mijn gevoel heb ik zeeën van tijd. Ik ben zelfs tien minuten te vroeg op het station, iets wat eigenlijk nooit voorkomt. In de trein scroll ik door Instagram en kom ik overal anti-haast-inspiratie tegen. Zoals deze mooie quote: “Breathe, feel the energy inside your body, look around at the sky, the trees. The mind might tell you, ‘I don’t have time.’ but that’s the mind talking to you. Even the busiest person has time for 30 seconds of space.”

Op mijn werk heb ik het met een collega over mijn haastvrije week. Ik vertel dat ik gister graag de trein wilde halen, maar een collega mij liet inzien dat haasten nergens op sloeg. “Maar haasten hóeft niet slecht te zijn”, is haar reactie. Ze haalt de volgende tekst uit een artikel van de Volkskrant aan (klik!), geschreven door hoogleraar publieksfilosofie Marli Huijer: “Laatst rende ik laat op de avond na een lezing naar de trein. Een man blokkeerde me de weg en riep: haast is nergens goed voor, hoor. Terwijl ik wist: als ik deze trein haal, heb ik anderhalf uur om uit te rusten en lig ik daarna op tijd in bed. Het idee dat haast slecht is, hangt dus van je perspectief af.”

‘Het scheelt maar tien minuten, maar voor mijn gevoel heb ik zeeën van tijd.’

Woensdag – stilgezet

En dan word ik stilgezet door verdrietig nieuws. In een slakkentempo doe ik mijn werk. Het wordt nu alleen maar duidelijker hoe gehaast deze wereld is. Hoe druk we zijn met deadlines, moetjes, treinen die we willen halen en andere haastige zaken. Al deze dingen kunnen mij nu een worst wezen. Vandaag gaat vertragen als vanzelf.

Donderdag – snelle tred

Een nieuwe haastvrije dag, al staat mijn hoofd er niet naar. Ik heb een aantal deadlines en besluit de zin: ‘Ik heb alle tijd’ gedurende de dag te herhalen in mijn hoofd. Deze mantra – of hoe je het wilt noemen – werkt verrassend goed. Ik heb het gevoel dat ik meer tijd en dus minder haast heb. ’s Avonds duik ik de stad in voor Sinterklaasinkopen. Terwijl ik door de winkelstraten slenter, vraag ik me af of mensen in grote steden sneller lopen. En of ik ook sneller ben gaan lopen, als je het vergelijkt met een paar jaar geleden toen ik nog in een dorp woonde. Het antwoord weet ik eigenlijk wel. Blijkbaar is het heel makkelijk om je mee te laten voeren door andermans snelle tred.

De dag sluit ik af met iets wat ik veel vaker wil doen: yin yoga. Ik lig een eeuwigheid op mijn bolster en lees daarna een aantal bladzijden in het kneuterige boek ‘Hygge’. Deze Deense manier van leven inspireert mij om haast zoveel mogelijk uit mijn leven te bannen. Ook na deze week.

‘Blijkbaar is het heel makkelijk om je mee te laten voeren door andermans snelle tred.’

Vrijdag – nippertje

Ik ben vrij vandaag en heb een afspraak bij de kapper. Normaal ben ik altijd te vroeg, maar vandaag niet. Gestrest sjees ik door de straten, want ik wil per se op tijd komen. De zweetdruppels zitten nog net niet op mijn voorhoofd als ik me afvraag waar ik in vredesnaam mee bezig ben. Het is niet netjes om te laat te komen, maar is dit echt nodig? Bij het stoplicht merk ik dat ik niet de enige ben met haast. Als hij één seconde op groen staat, zegt iemand ongeduldig: “Hij is groe-hoen”. Ik haal mijn afspraak op een nippertje, maar voel me alles behalve relaxt. Voortaan toch eerder vertrekken dus.

In de kappersstoel blader ik door een tijdschrift. Na een paar bladzijden stuit ik op een interview met een vrouw die nooit meer haast heeft. Een hartaanval zorgde ervoor dat ze pas op de plaats moest nemen en haar leven drastisch omgooide. Gek eigenlijk dat er meestal iets ingrijpends moet gebeuren voordat we ons leven onder de loep leggen en hoognodige veranderingen doorvoeren.

Zaterdag – één ding

Ik heb een eindeloze to-do list vandaag. Van een stapel Sinterklaascadeaus inpakken tot borrelhapjes maken. Allemaal leuke dingen, maar lastig om niet gehaast te doen. Mijn moeder heeft gelukkig een goede tip: doe één ding tegelijk en maak het één helemaal af voordat je het ander gaat doen. Ik volg haar advies op en krijg zonder haast alles op mijn to-do list afgevinkt. Dat ik er ook nog plezier in heb, is dubbele winst.

Terwijl ik met mijn familie een berg pakjes uitpak, bestaat er geen tijd. We doen alles op een lekker langzaam tempo. Onderweg naar huis neem ik me voor om vaker één ding tegelijk doen. Ik weet dat het veel fijner is, maar doe het te weinig.

Zondag – dutje

De laatste dag van deze week zonder haast! Als ik wakker word heb ik zin om te schilderen, te wandelen, boeken te lezen, boodschappen te doen, nieuwe schoenen te kopen én een bananenbrood te bakken. Uit ervaring weet ik dat ik beter keuzes kan maken. Anders doe ik uiteindelijk alles voor de helft en geniet ik er amper van. Ik begin met een wandeling naar de supermarkt. Normaal pak ik de fiets, maar dit is eigenlijk veel relaxter.

In de middag koop ik overhaast schoenen die niet goed blijken te passen en haal ik een stapel nieuwe boeken bij de bibliotheek. Eenmaal thuis kan ik nog 128272 dingen bedenken om te doen, maar duik ik in bed voor een dutje. Het beste idee als je niet helemaal fit bent en het past ook nog eens goed in mijn haastvrije week.

Mijn oogst van een week zonder haast

Mijn favoriete quote is ‘Neem de tijd voor wat je doet, er is geen tempo waarop leven moet’, maar het lukt mij lang niet altijd om hier naar te leven. Daarom was het een goed idee om een week te onthaasten. Deze zeven dagen bevestigde dat een leven met minder haast mij veel gelukkiger maakt. Iets wat ik eigenlijk wel wist, maar waar ik blijkbaar af en toe aan herinnerd moet worden. De volgende inzichten deed ik ook op:

  • Tien minuten eerder opstaan maakt groot verschil.
  • Haasten hoeft niet slecht te zijn, het hangt maar net van je perspectief af.
  • Eén ding tegelijk doen, is het beste medicijn tegen een gehaast gevoel.
  • Keuzes maken en je to-do list flink snoeien, helpt onthaasten.
  • Minder gehaast leven begint bij – eigenlijk heel logisch – bewustwording.

Leef jij gehaast? En wat is jouw beste tip om minder te haasten?

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Dio
    9 december 2019 at 12:05

    Hmmm, interessante blog. Zelf ben ik er niet zo goed in. Ik probeer iedere keer rustiger aan te doen, maar alsnog is mijn weekend erg druk of mijn agenda op werk erg vol. Meer prioriteiten stellen en vaker nee zeggen.

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.