Inzicht Zen denken

Een bijzondere kijk op tijd

Tijd en ik, dat gaat niet goed samen. Ik heb een slecht tijdsbesef, wil voor geen goud een horloge om mijn pols en word zenuwachtig van klokken. Toch móet ik in deze maatschappij wel noodgedwongen met de tijd leven. Of toch niet? Een bijzondere opmerking in het bos zette mij aan het denken. 

Toen ik dertien was, droeg ik drie horloges om één pols. Ze deden het niet, ik keek er nooit op en droeg het alleen omdat ik het grappig vond staan. Nu, tig jaar later, kan ik me niet voorstellen dat ik ooit nog een horloge zal dragen. Werkend of niet werkend. Tijd maakt mij zenuwachtig en bepaalt voor een groot deel mijn dagindeling. Of ik het nu wil of niet.

Tijd bestaat niet

De eerste negentien jaar van mijn leven, het lijkt nu bijna alsof ik een biografie schrijf, hield ik vol dat tijd niet bestaat. Ik geloofde niet in dit verzonnen concept en deed er alles aan om zo min mogelijk met de tijd te leven. Dit kostte soms moeite met colleges op vaste tijden, deadlines en bussen met strakke dienstregelingen. Toch vond ik het een bevrijdend idee dat tijd ‘maar’ bedacht is door mensen. Ik leefde  (vooral) in het nu en kon de dagen van de week een beetje loslaten. Natuurlijk was de tijd er wel, maar ik koos er bewust voor om mij er zo min mogelijk mee bezig te houden.

Deze kijk op tijd veranderde toen ik stage ging lopen. De dagen leken meer op elkaar en mijn vrije tijd werd kostbaarder. Hoe leuk mijn stage ook was, onbewust ging ik meer met de tijd leven en werd het weekend iets om naar uit te kijken. Tijd bleek wel te bestaan.

Leven zonder tijd?

De souvenir van negentien jaar zo min mogelijk met de tijd leven, is dat ik een slecht tijdsbesef heb. Ik heb geen idee hoe lang vijf minuten duren en ren daarom bijna altijd naar de trein. Koken doe ik niet zonder kookwekkers en als ik moet inschatten hoe lang ik over iets doe, zit ik er altijd naast. Soms vraag ik me af of ik het tijdloze gevoel van vroeger weer terug zou kunnen krijgen. Want kun  je eigenlijk wel leven zonder tijd?

Maandagavond liep ik in het bos in Epe toen een oudere man mij wees op een groepje wilde zwijnen in de verte. Een andere man was op een bankje aan het kijken en even later kwam een man in een scootmobiel er bij. “Goedemiddag”, zei de man. “Of is het avond?”, ging hij verder. “Ach”, zei de man op het bankje. “Het één gaat over in het ander.” En zo is het maar net. Of je nu wel of niet in tijd wilt geloven, de dag gaat over in nacht en na de winter komt altijd weer de lente. Dat is het mooie van tijd. Of het nu bestaat of niet.

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply
    Yvonne
    4 juni 2016 at 19:09

    Wat fijn om te lezen dat er nog iemand is die zo denkt! Ik draag al jaren geen horloge meer, ga op de gok naar een bushalte en eet als mijn lijf zegt dat het voedsel nodig heeft…weg met tijdsdruk! We ervaren al zoveel stress in ons leven

  • Reply
    Iris
    5 juni 2016 at 15:21

    Wat een leuk stukje! Ik heb wel altijd een horloge om maar puur inderdaad om bepaalde afspraken. Ik vind het namelijk niet zo prettig om constant op mijn mobiel te moeten kijken voor de tijd. Voor de rest probeer ik soms ook dagen in te plannen wanneer ik wat minder bezig ben met de tijd. Dan kan ik een hele dag doen wat ik wil en zie ik wel wanneer ik honger heb, lekker naar buiten wil en wil gaan slapen. Tijd is inderdaad maar door mensen bedacht en toch kunnen we er inmiddels niet meer zonder.

  • Reply
    Liset
    9 juni 2016 at 10:07

    Een leuk weetje: tijd zoals wij die nu kennen bestaat maar +/- 100 jaar. Tijd was ook niet een vast gegeven, maar verschilde soms wel per stad. Ik vind het zelf ook zo wonderlijk dat tijd soms zo snel voorbij kan gaan en soms zo langzaam 🙂

  • Reply
    Chrissy
    17 juni 2016 at 08:23

    Wauw wat een leuk stuk zeg!! Zo heb ik nog nooit naar tijd gekeken hihi.. Maar de woorden van de wijze mannen ga ik zeker onthouden ??⌚

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.