Activiteiten Reviews

Een ochtend ons brein ordenen

Een ochtend ons brein ordenen

Een paar weken geleden kregen we een bijzondere mail van Jip. Hij had ons artikel voor Metro gelezen en nodigde ons uit voor een ervaringssessie Progressive Mental Alignment (PMA). Volgens hem dé manier om voor eens en voor altijd te stoppen met piekeren. Natuurlijk wilden we dat proberen. 

Met een grote glimlach opent business en neurocoach Jip van der Valk de deur van zijn praktijk. Al zes jaar helpt hij mensen die niet lekker in hun vel zitten of iets in hun leven willen veranderen. Dit kunnen mensen zijn die piekeren, snel boos worden, slecht slapen, last hebben van migraine, te perfectionistisch zijn of geen nee durven te zeggen. Jip noemt ze ook wel ‘hoofdbewoners’ of ‘mensen met puzzels’ en helpt hen weer terug bij zichzelf te komen.

Op de vraag hoe hij deze mensen precies helpt, krijgen we een uitgebreid en ietwat technische antwoord. Jip vertelt dat uit onderzoek is gebleken dat zeker 75 procent van alle ziekten psychosomatisch is en dat is ontdekt dat je brein je ook beter kan maken. Maar liefst 95 procent van wat we meemaken wordt opgeslagen in ons onderbewuste. Iedereen kan in zijn leven een ingrijpende gebeurtenis in zijn onderbewuste opslaan, zonder dat het bewuste brein het nog weet. PMA helpt je deze gebeurtenis herbeleven, waardoor je het wél bewust in je brein opslaat. Je pakt dus als ware de bron van het probleem aan, oftewel de stoorzenders in je brein.

Meer ruimte en energie

Volgens Jip kun je deze verkeerd opgeslagen gebeurtenis vergelijken met een strandbal die je onder water houdt. Als niemand de bal mag zien, kost het je heel veel kracht en energie. Door PMA wordt deze strandbal doorgeprikt, waardoor er meer ruimte en energie ontstaat. Lastig voor te stellen, want hoe kom je bij deze gebeurtenis? We probeerden het uit:

Lisa: “Ik ben als eerste aan de beurt. Ook al zitten we al even bij Jip, ik voel me toch een beetje gespannen. Wat kan ik verwachten? Het licht gaat uit, maar de ramen zorgen dat het niet te donker wordt. Eerst neemt Jip 55 stellingen met mij door, zoals ‘Ik ben tevreden met de band met mijn moeder’. Het is de bedoeling dat ik intuïtief elke stelling een cijfer van één tot en met tien geef. Over het algemeen geef ik hoge cijfers. Shirah is hier zichtbaar van onder de indruk.”

“In plaats van in te zoomen op bepaalde stellingen, vraagt Jip me te denken aan het laatste moment waarop ik ergens boos om was of geïrriteerd reageerde. Ik moet denken aan een opmerking over mijn lichaam. Tijdens een training vroeg de docent of iedereen aanwezig was, zodat ze kon beginnen. Ze zei over mij: ‘Lisa is zo rank en slank, dat ik haar net kan zien.’ Ik zat op dat moment een beetje verscholen achter een plant, maar was niet onzichtbaar. Ze bedoelde het waarschijnlijk goed, maar toch werd ik boos omdat het vaak tegen mij is gezegd in mijn jeugd. Ja, ik ben slank. Maar is daar iets mis mee dan?”

“Eigenlijk wil ik niet al te lang bij het moment stilstaan, maar Jip stelt tientallen vragen die gericht zijn op mijn zintuigen. Zoals wat ik zag en ervoer toen de docent deze opmerking maakte. ‘Welke kleur haar had de docent?’ en ‘Hoe ziet je bureau eruit?’ Ook al is het maar een paar dagen geleden, ik vind het moeilijk om hier antwoord op te geven. Logisch want je brein maakt je wereld op zo’n moment bewust heel klein, legt Jip uit. Dat is je overlevingsmechanisme. Ook gaan we als mens moeilijke situaties liever uit de weg. Dat het me nog steeds raakt, merk ik direct aan mijn lichaam. Ik adem hoog en voel me boos.”

“Even laat ik de herinnering los en vraagt Jip me wat ik voor beelden zie. Ik zie iets wits en kom daarna bij twee gebeurtenissen uit: de dag waarop ik gedoopt werd met mijn tweelingzus en later een kinderverjaardag waar ik ongeveer een jaar of drie was. Bij allebei de gebeurtenissen vraagt Jip door tot het kleinste detail, totdat ik verdrietig word. Ik kom erachter dat ik als klein kind bepaalde spanningen tussen familieleden heb meegekregen die mij hebben gevormd als persoon. Op die verjaardag werd dat extra merkbaar.”

Geen zweverige toestanden

Shirah: “Ik ben onder de indruk van wat ik net heb gezien. Zonder zweverige toestanden werd Lisa teruggebracht naar een gebeurtenis. Een herinnering waarvan ik denk: ‘Hoe kun je dat zó gedetailleerd herbeleven terwijl je toen nog maar een baby was?’ en ‘Hoe kan het dat je lichaam hier zo heftig op reageert?’. Een beetje zenuwachtig zit ik dan ook op de stoel. Het kost zelfs moeite om mijn ogen te sluiten, omdat ik niet weet welke gebeurtenissen bij mij zo boven komen drijven.”

“Jip vraagt mij niet een beeld op te halen van toen ik boos was, maar aan een hond te denken. Eerst zie ik de labradoodle voor me die ik pas tegenkwam tijdens een wandeling en daarna de hond van mijn opa en oma. Al snel lijkt het alsof ik in de tuin van mijn opa en oma sta. Ik zie hoe mijn broer, toen hij een jaar of drie was, naar de hond loopt. Ondertussen stelt Jip mij veel zintuigelijke vragen. Waar ik sta, hoe ik me voel, hoe mijn broer kijkt, wat hij voor kleding draagt en wat de hond doet. Door deze vragen wordt het beeld steeds scherper.”

“Onverwachts maakt deze herinnering plaats voor een beeld waar ik liever niet aan herinnerd word. Ik sta in dezelfde ruimte als zeven jaar geleden, toen mijn oma net overleden was. Op het moment dat ik eigenlijk liever mijn ogen open doe, vraagt Jip door. Ik heb het ijskoud en word steeds verdrietiger. Het voelt alsof ik langzaam in de stoel word gezogen. Na een paar minuten, het lijken uren, doe ik mijn ogen weer open. Gek genoeg zorgt het herbeleven van deze herinnering ervoor dat dingen op zijn plaats vallen. ‘O, daarom reageer ik daar altijd zo heftig op!’, denk ik.”

Opluchting

Toen we de mail van Jip kregen, vonden we het lastig om een voorstelling van PMA te maken. Expres hadden we er van te voren niet te veel over gelezen, zodat we blanco naar de ervaringssessie gingen. Dat we op een doodgewone zaterdagochtend dit zouden ervaren, hadden we niet verwacht. Het was indrukwekkend om te merken dat sommige gebeurtenissen hun sporen in je lichaam achterlaten, zonder dat je ze nog (bewust) kunt herinneren. Deze gebeurtenissen herbeleven was alles behalve makkelijk, maar zorgde na afloop wel voor een opgelucht gevoel. De ervaringssessie heeft er niet voor gezorgd dat we nooit meer piekeren, maar wel dat we onszelf iets beter begrijpen. Daar is PMA volgens ons een mooi middel voor. Het helpt je terug in de tijd te gaan, zodat je het heden beter kunt plaatsen wat rust, ruimte en energie geeft.

Kosten: dit verschilt per persoon (zakelijk en particulier).
Extra leuk: Jip nam de tijd voor ons en legde zo helder mogelijk uit wat PMA is.
Minpunt: de sessie heeft indruk op ons gemaakt, maar ergens is er ook een kritisch stemmetje dat zegt: ‘Kun je wel iets herbeleven van toen je een baby was?’.
Sterren: ★★★★ (van de vijf sterren).

Zou jij ook wel eens een PMA sessie willen proberen?

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

You Might Also Like

5 Comments

  • Reply
    Citlali
    9 februari 2018 at 13:54

    Wow, dat lijkt me zo raar. Ik denk wel dat je er op de een of andere manier open voor moet staan. Ik weet niet of ik dat wel zou durven, maar ik ben wel benieuwd welke herinnering er bij mij naar boven zou komen.

    • Reply
      Shirah
      9 februari 2018 at 14:35

      Ja, absoluut! En omdat we geen idee hadden wat we moesten verwachten, was het echt een verrassing toen deze gebeurtenissen naar boven kwamen. Mooie website heb je trouwens :)!

  • Reply
    Mirthe
    9 februari 2018 at 18:01

    Ik vind het heel bijzonder en zou ook wel benieuwd zijn wat er bij mij naar boven zou komen, maar als geneeskundestudent struikel ik toch wel over de “75% van de ziekten is psychosomatisch”. Is daar een onderbouwing voor en is iemand zonder medische achtergrond wel in staat om dat soort uitspraken te doen? Ik heb er nl veel moeite mee om de ziektes van 3/4 van de patienten die in het ziekenhuis rondlopen te wijten aan iets wat tussen hun oren zit.. Neemt niet weg dat het altijd goed is om jezelf en je emoties beter leren te begrijpen natuurlijk.

    • Reply
      Shirah
      9 februari 2018 at 18:36

      Goed punt! We vragen het nog eens na.

    • Reply
      Jip
      15 februari 2018 at 13:21

      Beste Mirthe,
      Het verraste mij ook dat 75% van ziektes psychosomatisch is. Dit percentage check ik regelmatig bij (huis)artsen en specialisten en (soms schoorvoetend) wordt dit meestal beaamd. En ik ben het met jou eens dat niet bij 3/4 van de patiënten in een ziekenhuis ‘het tussen de oren zit’. Het gaat alleen om ziektes, niet om gebroken ledematen, ziektes door invloed van buitenaf (denk aan longziektes, astma). Mijn dochter studeert ook geneeskunde (loopt nu co-schappen) en mijn vrouw is praktijkverpleegkundige in een huisartsenpraktijk. Zij zijn beiden ook onder de indruk van PMA (en hebben coachsessies gevolgd, niet bij mij hoor 😉 ). Met regelmaat geeft ik workshops waarin ik de informatieverwerking van met name het onbewuste deel van ons brein uitleg en laat ervaren. Meer info: http://excellentexecutive.nl/workshop
      Succes met je studie Mirthe!

      ps: onderstaand een link naar wetenschappelijke artikelen over psychosomatiek
      http://www.cawdeterp.be/psychosomatische-geneeskunde/

    Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.