Mindfulness Zen doen

Een week in Plum Village: veel slapen & de geboorte van Boeddha

Een week in Plum Village: veel slapen & de geboorte van Boeddha

Op mijn zenwishlist stond dat ik graag naar Plum Village wilde. Deze maand was het zover. Hoe is het om een week mindful in Frankrijk te leven? En wat heb ik geleerd over het Boeddhisme?

Dag 1: de verkeerde trein & een houten hutje

Moe en gespannen word ik voor de wekker wakker. Ik vraag me af of ik slecht heb geslapen door de volle maan of dat ik gewoon een beetje zenuwachtig ben. Op het nippertje haal ik de trein, maar wel de verkeerde. Het is meteen een les in mindful blijven. ‘Zolang er geen vertraging is, moet ik het halen’, denk ik. Eenmaal op Schiphol haast ik me naar de security. Ik bots nog net niet tegen iedereen aan. Uiteindelijk heb ik nog een half uur om bij te komen van de hectische rit voordat ik in het vliegtuig richting Bordeaux stap.

De rest van de heenreis verloopt soepel. Ik vind het alleen wel moeilijk om niet precies te weten waar ik terechtkom. Het groene landschap van deze streek, de Dordogne, brengt me weer terug in het moment. Twee bussen, een treinreis en een taxirit later, ben ik dan eindelijk in Plum Village. Op een bonnetje schrijft de dame van de receptie ‘Rising moon’ op. Na een korte rondleiding op het terrein, komen we aan bij mijn verblijf. De plek is net zo mooi als de naam doet vermoeden. Ik ben beland in een oud, houten hutje omgeven door bomen. Heel romantisch, maar het huis is wel behoorlijk gedateerd.

Ik ga op één van de twee bedden zitten en kijk wat om me heen. ‘Dit ziet eruit als een plek waar ik goed tot rust kan komen’, gaat er door mijn hoofd. In mijn dagboek schrijf ik hoe de eerste paar uur van mijn reis zijn gegaan. Niet veel later sluit ik mijn ogen en lig ik op bed totdat het etenstijd is. Het eten ziet er erg gezond uit. Ik schep rijst en groenten op mijn bord en neem een soort groentesoep. Al het eten in Plum Village is vegan. Ook eten we in stilte. Het voelt een beetje ongemakkelijk, maar doordat ik moe ben, heb ik ook niet zo veel zin om te praten. Fijn dat het nu niet hoeft.

Plum Village dag 1’s Avonds ontmoet ik mijn kamergenoot: een vrouw van rond de vijftig uit Zwitserland. We wisselen een paar woorden uit – ze is hier voor de vierde keer – en daarna luisteren we allebei in stilte op bed naar de regen. Ik vind het fijn dat ik nu niet uitgebreid met mijn kamergenoot hoef te kletsen. Ook zou ik normaal gesproken mijn telefoon pakken, maar daar heb ik nu helemaal geen behoefte aan. Na dit relaxmoment ga ik naar de ‘relaxation meditation’ in de grote meditatiehal. De meditatie doet me denken aan slaapyoga: we liggen op de grond en gaan met onze aandacht ons lichaam af. Ik hoor één vrouw snurken. Zij had het schijnbaar nodig. Ook ik dommel even weg.

Dag 2: mindful groenten snijden & chanten

Het is de eerste ochtend dat we om vijf uur worden gewekt door de grote bel buiten. Ondanks het vroege tijdstip, voel ik me goed. Ik kleed me om in gemakkelijke yogakleding en zoek in de meditatiehal een kussen uit om op te mediteren. Op sommige kussens ligt een naamkaartje. Dat betekent dat deze plek bezet is door een ‘sister’, oftewel een non of monnik. De meditatie is sneller voorbij dan ik dacht. ‘Misschien komt het doordat ik nog slaperig ben’, denk ik. Als afsluiting doen we een loopmeditatie rondom onze kussens. Ik hoor een paar rammelende buiken en knakkende tenen.

Tijdens het ontbijt ben ik in verwarring. Het lijkt alsof je pas eet zodra je met z’n zessen aan tafel zit. Ik zie mensen hun handen voor hun borst houden en daarna pas beginnen met eten. Ik doe eraan mee zonder te weten wat de gedachte hierachter is. Mijn ontbijt – havermout, twee stukjes brood en een beetje appel – smaakt goed, totdat ik iets heel zouts proef. Ik dacht dat ik Nutella op brood had gedaan, maar het blijkt een soort sojaspread te zijn. De smaak komt extra binnen doordat ik mindful in stilte eet. Ik besluit het, zonder een al te zuur gezicht te trekken, op te eten.

Ik zie mensen hun handen voor hun borst houden en daarna pas beginnen met eten. Ik doe eraan mee zonder te weten wat de gedachte hierachter is.

Na het ontbijt is er een introductie voor iedereen die nieuw is. Het is best een lange zit. Eén van de nonnen benadrukt dat je in Plum Village geen theorie over mindfulness krijgt. Ze legt uit dat het vooral de bedoeling is dat je zelf ervaart hoe het is om mindful te leven. Hierna laat ze kort zien hoe je mindful een stap zet. “I breath in, I take two steps, I breath out, I take two steps.” Na deze uitleg snap ik waarom iedereen hier zo langzaam loopt.

Met een uitgebreide lunch achter de kiezen, doen we in de middag een ‘service meditation’. Dit houdt in dat je mindful een huishoudelijke klus doet, zoals afwassen of in de moestuin werken. Ik ben gevraagd mee te helpen met het snijden van groenten. Op een paar instructies na laten de nonnen en monniken ons onze gang gaan. Ik vind het niet een hele leuke taak, maar probeer het met zoveel mogelijk aandacht te doen. Met tranende ogen van het uien snijden, doe ik aan het einde van de middag mee aan een yogales. Het voelt goed om mijn lichaam te bewegen.

Plum Village dag 2Zoals gewoonlijk mediteren we na het eten. Dit keer beginnen we met chanten. Ik zing bijna nooit, dus ik voel me er niet heel comfortabel bij. Op de website van Plum Village lees ik dat chanten je helpt dichtbij jezelf te komen: “These words and music have been composed to serve as Dharma instruments – to help us come back to the deepest place in ourselves, the place where we are most awake and alive. Chanting is often the most direct and immediate way to reconnect us with this place in our hearts.” Knikkebollend verlaat ik na de meditatie de zaal. Op naar mijn bed.

Dag 3: oploskoffie & de geboorte van Boeddha

Deze ochtend heb ik meer moeite met opstaan. Als ik eenmaal uit bed ben gestapt, gaat het wel weer. We mediteren best lang; ik schat ongeveer 45 minuten. Ik voel spanning in mijn nek en schouders. Ook merk ik dat mijn hart sneller klopt dan ik zou willen. Na het ontbijt valt mijn oog op oploskoffie. Mijn hart maakt een klein sprongetje. Ik mis koffie niet zo erg als ik had verwacht, maar toch vind ik het fijn om een keer iets anders dan kruidenthee te drinken.

Na het ontbijt valt mijn oog op oploskoffie. Mijn hart maakt een klein sprongetje.

Vandaag is een speciale dag: de herdenking van de geboorte van Boeddha (Vesak of Wesak). De nonnen en monniken zien er daarom anders uit dan normaal. In plaats van bruine kleding te dragen, hebben ze een gele doek om zich heen gewikkeld. Ook zijn bezoekers van twee andere locaties naar deze plek gekomen. We luisteren in de ochtend eerst met z’n allen naar een ‘Dharma talk’. Dit is een lezing door een Boeddhistische leraar. Hoewel ik het soms langdradig vind, haal ik er een aantal mooie lessen uit. Op het YouTube-kanaal van Plum Village kun je de lezingen terugkijken.

Na de Dharma talk beginnen we aan een ceremonie. Ik heb geen idee wat er gaat gebeuren, maar ik laat me leiden door de nonnen en monniken. Ik zie meer bezoekers een beetje verdwaald om zich heen kijken. Eerst zingen we liedjes, daarna lopen we één voor één mindful de zaal uit. Terwijl we dit doen, wordt er een mantra gezongen. Ik sta bijna helemaal achteraan, waardoor ik aardig wat geduld nodig heb. De nonnen en monniken blijven zingen totdat iedereen de zaal uit is. Ben je buiten, dan kun je water over één van de Boeddhabeelden gieten. Het voelt vreemd om mee te doen aan een ritueel waar ik de betekenis niet van ken, maar ik wil het wel graag ervaren.

Plum Village dag 3Omdat het zo’n feestelijke dag is, krijgen we een speciale lunch. Ik geniet vooral van de zelfgemaakte loempia’s en het toetje. Tijdens het eten realiseer ik me dat ik weinig contact maak met andere bezoekers en dat ik dat best prettig vind. Ook als we buiten zitten, eten veel mensen net als ik alleen in stilte. Je bent niet verplicht om continu stil te zijn, maar op de één of andere manier nodigt deze plek je uit om wat meer op jezelf te zijn. Omdat ik erg moe ben, besluit ik na de lunch een dutje te doen. Morgen is een ‘lazy day’, schijnbaar ben ik daar aan toe.

Dit was het eerste deel van mijn verslag over Plum Village. Hier lees je het tweede deel. Wat zou je nog meer willen weten?

You Might Also Like

Leave a Comment

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.