Inzicht Zen denken

Mens, durf te vertragen

Mens durf te vertragen

‘Leven in je eigen tempo’, het klinkt zo mooi. Alsof je altijd, waar je ook bent, ervoor kunt kiezen om te vertragen. Dat het lang niet zo eenvoudig is in een haastige en gejaagde stad, ontdekte ik de afgelopen weken. 

Het is een uur of zes en ik sta in de rij voor de zelfscankassa’s. Bij één kassa staat een gevuld winkelmandje, het lijkt net een stilleven. De eigenaar van het mandje weegt op haar dooie gemak bananen en een bloemkool af. “Is die kassa niet vrij?”, snauwt de vrouw achter mij. Ik wijs haar op de vrouw met de bananen en ze zucht ongeduldig. ‘Mens, durf te vertragen’, schiet er door mijn hoofd. Als ik buiten ben, vraag ik me af op welke vrouw ik meer lijk. Ben ik de vrouw die haar eigen tempo volgt zelfs als iedereen om haar heen haast heeft? Of ben ik eigenlijk net zo ongeduldig, maar heb ik het alleen niet door?

Een groot contrast

Thuis op de bank bedenk ik dat de ongeduldige vrouw misschien haast had omdat ze zo snel mogelijk bij haar zieke kind wilde zijn. En dat het van de bananenvrouw misschien wel een statement was om alles extra traag te doen. Of leek het alleen maar langzaam, omdat ik zo gewend ben aan de gehaaste stad waarin ik woon? Diezelfde week doe ik boodschappen in het dorp waar ik vandaan kom. Geen overvolle supermarkt, geen zelfscankassa’s en geen gehaaste mensen. Het contrast met de supermarkt bij mij om de hoek is levensgroot. Ik merk hoe makkelijk het is om te vertragen als de mensen om je heen niet op standje snel, sneller, snelst staan en dat dit trage tempo zelfs een beetje onwennig voelt.

Een paar dagen later sta ik op een druk punt bij het station. Met gevaar voor eigen leven moet je je hier door een stroom fietsers wurmen. Soms valt er al snel een gat en soms moet je een minuut of vijf wachten voordat je kunt oversteken. Met wachten heb ik weinig moeite, maar mijn medewachters wel. De één na de ander verzucht hoe onmogelijk dit punt is en hoe lang het wel niet duurt. Ondertussen vraag ik me af waar iedereen zo snel heen wil en sinds wanneer wachten iets vervelends is geworden. Toch word ik met de minuut ongeduldiger.

Tandje langzamer

‘Zien eten, doet eten’, zeggen ze wel eens. Hetzelfde geldt voor haast. Als je in een haastige en gejaagde stad woont, is het knap lastig om te vertragen. Om je niet te laten meevoeren door andermans tikkende horloge en overvolle agenda. Daarom probeer ik nu de gehaaste mensen als een ‘mindfulnessbel’ te gebruiken. Zie ik iemand rennen door de stationshal, zuchten bij het stoplicht of racen door de supermarkt, dan herinner ik mezelf eraan dat het ook een tandje langzamer mag. En lukt dat niet? Dan zeg ik tegen mezelf: ‘Mens, durf te vertragen!’

Lukt het jou om in je eigen tempo te leven?

You Might Also Like

Leave a Comment

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.