Inzicht Zen denken

Neem de tijd

neem de tijd

Steeds vaker heb ik het gevoel dat ik een straaljager wil zijn, maar eigenlijk een helikopter ben. Ik ben het niet meer gewend om ergens op te wachten, maar wil het snel, sneller, snelst. Liever vandaag dan morgen. Niet gek in een maatschappij waar alles binnen handbereik lijkt. 

Sinds een paar weken heb ik zangles. Voordat mijn eerste les begon, zag ik mezelf al in een country-folk band zingen met een tamboerijn in mijn hand. Niet dat ik zo’n nachtegaal ben, mijn fantasie is gewoon groot. Daar komt bij dat ik vaak denk: ‘Ach joh, dat doe ik wel even.’ Zo ook bij zangles. Viel dat even ontzettend tegen.

Veel geduld

Minder dan een seconde had ik erover nagedacht dat bij zangles veel komt kijken. Van toonladders tot ademsteun en van je houding tot spanning rond je kaken. Beter leren zingen blijkt niet iets te zijn dat je ‘even’ doet, daar is veel oefening en minstens zo veel geduld voor nodig. Na mijn eerste zangles kwam ik daarom ook een beetje beteuterd thuis. Voor iemand zingen bleek heel intiem (lees: doodeng), maar ook alles behalve makkelijk. ‘Ben ik dan niet meer gewend om ergens de tijd voor te nemen?’, vroeg ik me af. ‘En waarom kan ik het niet gewoon doen, in plaats van nu al bezig te zijn met een eventueel eindresultaat?’

Luxe probleem

Toen ik mijn moeder vertelde over mijn eerste zangles die eindigde in een lichte deceptie, was ze helemaal niet verbaasd. We kwamen samen tot de conclusie dat weinig geduld hebben eigenlijk een luxe probleem is. Bijna alles is binnen handbereik, waardoor je simpelweg geen geduld meer nodig hebt. Wil je een nieuw boek? Dan bestel je het op internet en is het dezelfde avond nog in huis. Een verre reis? Je ticket is zo gekocht. En heb je weinig tijd om te koken? Dan zijn er eindeloze mogelijkheden om eten te bestellen en anders is er altijd nog een maaltijdbox.

Een helikopter

Daarom probeer ik mezelf te leren om vaker ergens de tijd voor te nemen, zonder direct een doel voor ogen te hebben. Het voelt nu nog onwennig om niet met sprongen vooruit te gaan terwijl ik iedere dag een toonladder oefen. Net zoals ik er eerst aan moest wennen dat een sjaal niet binnen één avond af is. Nu pas besef ik dat er helemaal niets mis is met een helikopter zijn. Mits je jezelf maar de tijd gunt en niet sneller wilt gaan dan mogelijk is. Dan pas kun je genieten van het uitzicht.

Heb jij veel geduld?

You Might Also Like

Leave a Comment

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.