Inzicht Zen denken

Voordat je oud en gerimpeld bent

oud en gerimpeld

Nooit heb ik de drang gevoeld om een bucketlist te maken, tot ik afgelopen week een bezoek bracht aan een verzorgingstehuis. Wat als de tijd mij inhaalt? Ik als omaatje nog steeds droom van een reis naar Schotland?

Voor het eerst in een hele lange tijd bracht ik een bezoek aan een verzorgingstehuis. Samen met andere mensen van de opleiding voor natuurgids vertelde ik daar over de natuur. Het idee is dat je op deze manier de natuur naar binnen haalt, omdat de meeste mensen zelf niet meer in het bos kunnen struinen, paddenstoelen kunnen zoeken of simpelweg de bomen kunnen zien. Treurig, maar helaas de waarheid. In het park bij mij op de hoek had ik bladeren verzameld van een bijzonder mooie boom, de Amberboom. Een loofboom uit Noord-Amerika met de mooiste herfstbladeren ter wereld. Het was wennen om door een microfoon te praten voor 25 (!) slechthorende of zelfs dove mensen, maar de omgeving vond ik nog het meest wennen. Is dit nu mijn verre toekomst?

Omgekeerd studentenhuis

Met oud en gerimpeld zijn, is niets mis. Integendeel. Lang niet iedereen heeft het geluk om oud te mogen worden en mijn opa ziet er op zijn 86ste nog uit alsof hij zo uit een James Bond film komt gewandeld. Toch vond ik het confronterend om in een verzorgingstehuis te zijn. Het is net een omgekeerd studentenhuis. Je kijkt niet uit naar een bruisende toekomst, maar blikt terug op je leven. De beste tijd ligt hoogstwaarschijnlijk niet voor je, maar achter je. Zorgt dat er automatisch voor dat je in het moment leeft? Ik weet het niet.

Nooit heb ik de drang gevoeld om een bucketlist te maken. Voor mij bestaat het leven niet uit een lijstje met wensen afwerken, maar bewust kiezen voor de mogelijkheden die op mijn pad komen. Maar wat als de tijd mij inhaalt? Ik als omaatje nog steeds droom van een reis naar Schotland? En terugkijk op een leven waarin ik zo veel dromen had, alleen de helft niet heb waargemaakt? Dan was een bucketlist misschien toch niet zo’n gek idee geweest.

Ontbijt op bed

Mijn broer besloot een aantal jaar geleden niet meer te wachten op het juiste moment, maar meteen actie te ondernemen. Door zijn opleiding werd hij zich zo bewust van de sterfelijkheid van de mens, dat hij een nu-of-nooit-mentaliteit kreeg. Een vriendin gebruikt haar nachtdiensten om een wensenlijstje te maken van alle landen die ze nog wil bezoeken; Alaska staat nu op de planning. Zou ik daar ook bewuster mee bezig moeten zijn?

Misschien maak ik geen bucketlist, maar een lijst met dingen die mij gelukkig maken en ik wil blijven doen tot ik oud en gerimpeld ben en ver daarna. Niet bungeejumpen of een wereldreis, maar ochtendwandelingen in het bos en ontbijt op bed met mijn vriend. De toekomst is immers nu.

Heb jij een bucketlist?

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply
    Britt
    9 november 2016 at 09:18

    Wat mooi geschreven.

  • Reply
    Marieke
    10 november 2016 at 12:23

    Ik denk niet dat je een lijstje hoeft te maken. Misschien is de ‘nu of nooit’-mentaliteit wel het beste. Niet teveel zorgen maken over de toekomst en gewoon doen waar je zin in hebt!

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.